November 2008
Time Flies…
Woensdag, 5 November 2008
Het vliegt en is hier op Sheppard. Rara wat is het?.... Nou als ik het niet ben is het de tijd wel! 
Het is al weer november...., “Bogdan nogmaals gefeliciteerd met je verjaardag”. En, na al bijna vijf maanden in Amerika, begint het te wennen. Het Sheppard buikje begint zich te ontwikkelen. Het soort eten en de hoeveelheid sport hebben een goede bijdrage gedaan. 
Lui zijn daarentegen lukt nog niet echt. Zoals ik in m’n vorige blog schreef gaan we vrijdagavond cross-country, nou ja het is meer cross-state geworden. Ons initiële plan was om naar Memphis te gaan. Maar er werd vandaag voor ons besloten dat de eindbestemming San Antonio wordt. Dat ligt op rij afstand hier vandaan! (zo’n 200 NM, zeg 360 km). We vertrekken vrijdag om een uurtje of 6 ’s avonds en komen zondag om een uur of 1 ’s middags terug. We zijn met zes leerlingen en zes IP’s, dat gaat echt lachen worden!
De maandag erop hebben we ook een vliegdag. Dan blijven er nog maar weinig vliegdagen over deze maand. Dit omdat dinsdag Veterans Day is en we dus vrij zijn. Woensdag tot vrijdag gaan we, Nederlandse en Italiaanse studenten, op een trip naar Washington. De week erna is het Thanksgiving en gaan we met een grote groep skiën in Colorado. Ook heb ik "leave" kunnen krijgen voor kerst, dus ben ik met Kerst en "Oud en Nieuw" in het kikkerlandje! We schieten lekker op.
Ondertussen is de tempratuur hier wat beter (een graadje of 20 celcius) dus ook daar valt aan te wennen. Overigens nog een lesson learned afgelopen week....het kan redelijk ingewikkeld worden wanneer je met je slaperige kop je telefoon achter het bed smijt, terwijl je een alarm probeert uit te zetten. Helemaal in een hotel, zeker als je hem vergeet en een 80 mijl van het hotel verwijderd bent. 
Cross Country
Woensdag, 12 November 2008
ik zit nu in de bus naar Dallas om vervolgens naar Washington te vliegen. Zo zit je constant in het afgelegen Wichita Falls en zo zie je wat van Amerika. Ik vertel volgende week wel hoe Washington was.
Afgelopen week stond in het teken van mijn cross country. Hiermee vlieg je naar een andere stad op vrijdag en kom je op zondag weer terug. We zijn naar San Antonio geweest, een stad dicht bij de Mexicaanse grens. We vertrokken op vrijdagavond omdat we 's nachts moesten vliegen. Onderweg zijn we gestopt om te tanken in Waco. Geweldig hoe alles hier gaat qua vliegen. Je komt binnen, landt ergens en laat hem ff tanken en dan ga je weer. We hoefden nergens landingsgeld te betalen terwijl het velden waren met 2 of 3 verharde banen. Ondertussen betaal je 20 euro per landing op het hobbelige stukje gras van Ameland 
.
De "River Walk"Aangekomen in San Antonio moesten we ff inchecken in het hotel en direct stappen, het was namelijk al redelijk laat. Er waren een hoop kroegen langs de “River Walk”, een sfeervol kanaaltje door de stad. Ik had een mobiel gevonden en een van de jongens leek het een goed idee om die in het zwembad van het hotel te gooien. De gebruikelijke creativiteit na een biertje zullen we het maar noemen . Lokale dienders hadden hier echter een ander idee over. We waren nog niet op de hoek van de straat of er stonden acht dikke dienders om ons heen. Hiermee waren we redelijk outnumberd. Deze vriendelijke agenten geboden ons om met het gezicht tegen de muur te gaan staan. De minst snelle van ons werd met een gebruikelijk politie trucje "rustig gehouden", en vervolgens zo in de boeien geslagen dat hij twee zwarte armbandjes had. Ondertussen stonden er een paar rare sjaken achter ons een beetje te stoken: "Toe maar, ga maar hollen. We pakken je wel". We waren in een bekende situatie, dit hadden we op de KMA al eens behandeld omdat dit de manier is om krijgsgevangenen te maken. Nu snap ik dat je geen mobieltje in een zwembad mag gooien, en blijkbaar heeft de VS alle moorden opgelost want ze konden deze acht helden vrijmaken om ons zwaar criminele gedrag te corrigeren. Als je een beeld van oom agent voor je hebt kom je toch bedrogen uit bij deze rotsen in de branding en bewakers van veiligheid de Amerikaanse politie. Na dit avontuur zijn we opgesplitst en hebben we bij een Mexicaan gegeten.
De AlamoDe volgende dag zijn we bij de Alamo wezen kijken, iets van de weinige Texaanse cultuur. De Alamo is een oud fort waar een groepje van zo'n 200 Texanen zich 13 dagen heeft verzet tegen een volledig Mexicaans leger. Ondanks het feit dat ze de strijd verloren hadden en geen van de verdedigers het overleefde spreekt dit verhaal erg tot verbeelding bij de Amerikanen, “remember the Alamo” is ook een bekende kreet hier.
Rond Amerika
Donderdag, 20 November 2008
De afgelopen tijd heb ik weer redelijk wat van Amerika gezien mag ik wel zeggen. Na mijn week in Washington, ben ik op maandag op en neer gevlogen naar Amarillo, Texas. Dinsdag naar Fort Smith, Arkansas en gisteren naar Tulsa, Oklahoma. Het was vandaag dan ook weer wennen op gewoon op Sheppard te lunchen. De drie tripjes op maandag en dinsdag doe je om te leren hoe het is om onder instrument-vliegregels naar een ander vliegveld te gaan en daar te landen. Erg gaaf, en je ziet zo een hoop van Amerika .
Arlington MemorialWashington was ook totaal anders dan hier. Veel Europeser. Ook het weer leek meer op dat van thuis. Regen en ‘n graadje of 15. Eerlijk gezegd was het wel lekker om weer eens wat regen te hebben .
Donderdag was het weer heel slecht (ondertussen hoor ik dat jullie morgen natte sneeuw verwachten, valt ‘t allemaal weer mee) we zijn naar Arlington (grote militaire begraafplaats) geweest en naar The National Archives. ’s Avonds weer op zoek naar een paar leuke kroegen. We belden de Italianen die zeiden dat ze een leuke kroeg hadden gevonden. Toen we er uiteindelijk waren, en naar binnen stapten, zagen we dat het vol hing met Israëlische vlaggen. “Waar zijn we nou weer beland”, dacht ik… . Maar met een idee van "who cares" zijn we verder gelopen. En het was uiteindelijk echt een leuk feest. Goeie muziek ook, een stuk beter dan de hier welbekende country.
Jefferson MemorialWel een extra dimensie wanneer je de volgende ochtend door het Holocaust museum loopt. Een erg mooi museum, btw. Na dit museum zijn we langs allerlei monumenten gelopen, 2e Wereld Oorlog Okinawa, Vietnam, Korea en van allerlei presidenten o.a. Roosevelt en Jefferson.
Zaterdags zijn we nog naar het Smithsonian geweest een ontzettend groot museum met allerlei vliegtuigen erin, de Blackbird, Enterprise Tomcat enz. enz. ook oudere toestellen uit 2e en Eerste Wereldoorlog zoals de Enola Gay, de bommerwerper die de eerste atoombom op Hiroshima gooide.
Ik zal binnenkort ook weer wat foto’s op de site zetten.
. Meestal betekent dat dus de auto pakken en naar elders verkassen.