Juni 2009
Weer een berichtje uit het wilde westen
Woensdag, 10 Juni 2009
Het is alweer bijna drie weken geleden dat mijn laatste blogje op internet kwam, dat schiet ook niet echt op. “Gelukkig” was ik een van die weken in levende lijve in Nederland.
Ik loop nu tegen mijn eerste checkride aan. Overmorgen hopelijk. Afhankelijk van hoe goed het gaat morgen natuurlijk. Maar het zou moeten lukken. De laatste tijd heb ik veel transition rides gevlogen. Met die vluchten ga je instruments en contact doen in één vlucht, dus moet je een beetje switchen van wat je doet, de ene keer doe je net alsof je in de wolken zit en het moment erop ben je weer G’s aan het trekken. Dit is een stuk leuker dan of het ene of het andere, je moet al een beetje meer zelf gaan nadenken. Daarnaast zijn we nu ook begonnen met formation. Dat hadden we inderdaad al gedaan op de T-6 maar nu ook op de T-38. Er komt weer veel bekend voor, alleen gaat het allemaal een stukje sneller. Nog acht weken en dan moeten we ook dat helemaal onder de knie hebben. Eerst maar eens even naar mijn checkride toe werken. Als ik hem gedaan heb zal ik wel weer een updateje doen. Nu weer slapen.
Go Around
Donderdag, 18 Juni 2009
Een “Go Around”, is wanneer je voor de baan hangt om te landen je landing er niet goed uitziet en je dan gas geeft weer omhoog klimt, en terug gaat om het nog een keer te proberen.
Het is iets wat, zeker in opleidingen, heel normaal is. Waarom vertel ik dit? Omdat ik denk dat dit het beste mijn situatie van de afgelopen week beschrijft. De laatste week ging het niet super goed en had ik een aantal vluchten achter elkaar niet gehaald, met als resultaat dat ik afgelopen dinsdag een “Final Progress Check” moest vliegen. Dit is een vlucht waarbij ze gaan kijken of je de capaciteiten hebt om de opleiding te gaan halen. Of dat ze denken dat je het niet kunt en dan zullen ze voorstellen om je uit de opleiding te zetten. Behoorlijk spannende week dus. En het grootste probleem is dat je het voor jezelf alleen maar spannender maakt door jezelf zenuwachtig te maken. Zeker als je begint na te denken: “wat moet ik in godsnaam doen als ik dit niet haal….”
Gelukkig hoef ik die vraag niet te beantwoorden want ik heb hem gehaald. Super blij natuurlijk. Aan de andere kant realiseer ik me wel dat ik redelijk dicht bij de bodem zat en ff een stukje moet klimmen om weer in de comfort zone te komen. Gelukkig voelde de vlucht al een stuk beter. Ook mijn vluchten gisteren en vandaag gingen vrij ‘rustig’ en ik ben weer lekker bezig met leren vliegen in plaats van stressen of ik mijn vlucht al dan niet ga halen. Nu ik die check gehaald heb ga ik ook nog maar een stuk of 5 keer alleen de lucht in, voor de rest zijn alle vluchten die ik ga doen in formatie, dus met 2, 3, of 4 vliegtuigen bij elkaar. Gisteren en vandaag ben ik bezig geweest met de basics van met z’n tweeën bij elkaar vliegen en morgen ga ik daar weer mee verder. Er is een klein beetje herkenning met wat we in de T-6 deden alleen vlieg je nu een stuk sneller. Ten opzichte van elkaar merk je dat niet zo omdat je allebei ongeveer even snel vliegt, maar het vliegtuig is een stuk gevoeliger en al je checks moeten ook sneller omdat je je sneller over de grond verplaatst.
Groetjes!
The Machbusters club
Vrijdag, 26 Juni 2009
Afgelopen dinsdag halverwege de ochtend, de zon is al een tijdje op en het wordt alweer heet in de cockpit. Dan klinken uiteindelijk de verlossende woorden over de radio. “Kent 70, winds 170 at 10, cleared for takeoff 15R.” De canopy’s gaan dicht en de motoren spoelen op, ziet er goed uit. Remmen los en afterburner selecteren. We beginnen te rollen. De linker afterburner gaat aan, en minder dan een seconde later de rechter ook, 50 knopen, 100 knopen - als er nu een band klapt gaan we gewoon door, 145 knopen roteren. 5 Graden de neus omhoog en we zijn los van de grond. Alles ziet er goed uit wielen omhoog, en accelereren. Op 100 meter met het geweld van de afterburner naar 650 kilometer per uur, en dan de neus omhoog, verder en verder. Tot 22 graden, alhoewel het voelt als meer, de hoogtemeter begint te draaien, we passeren de 4000 ft: draaien. Terwijl we draaien kijk ik over mijn schouder naar het veld dat onder me weg valt. We schieten als een raket omhoog, de VVI (vertical velocity indicator) staat tegen de uitslag en we klimmen met 180 km/u (verticale snelheid) naar FL390 (ongeveer 13 km) daar doen we de level off en houden de straalpijpen aan tot dat de hoogtemeter begint te dansen. Als die eenmaal stopt, kijk ik op mijn snelheidsmeter. Die wijst Mach 1.03 aan. Het voelt een beetje alsof ik langzaam vlieg, maar ik vlieg 1.03 keer harder dan het geluid. Dan gaat de power voor het eerst terug. Het is 6 minuten geleden dat ik hem naar voren gooide en ik zit op 13 kilometer hoog en 75 kilometer van mijn startpunt. Rustig descenden we naar de oefengebieden en doen nog wat oefeningen tot de brandstof op is.
Ik ben een beetje uit het dal van twee weken geleden gekropen. Buiten deze vlucht om heb ik afgelopen weken alleen maar formatie vluchten gedaan met als toppunt vandaag mijn “formation solo”. Alleen in je jet en de IP alleen in zijn jet, naast elkaar met en meter tussen de vleugels, super gaaf. En tussendoor nog “extended trail”, een oefening waarbij je op een afstand van 500 meter achter het andere vliegtuig aan probeert te vliegen terwijl hij allerlei aerobatics doet. Dan moet je de ene keer een grotere cirkel vliegen en de andere keer weer afsnijden. Komen mijn wiskunde lessen van de middelbare school toch weer van pas.
Ook hebben we afgelopen week academics gehad over “heat-to-guns” excersise. Het is voor het eerst dat we beginnen te leren over hoe je een vliegtuig als wapen kunt gebruiken. Het is super interessant, eigenlijk probeer je elke keer een geometrie probleem op te lossen. Met wiskunde moest je tekeningen in je werkboek maken, maar nu moet je het vanuit een van de twee vliegtuigen doen. Een beetje een ander perspectief dus.
. Meestal betekent dat dus de auto pakken en naar elders verkassen.